تاریخ

۱۶ / آذر / ۱۳۹۸

بازدید

۵۸۵

۱کامنت ارسال شده است

اختلال کمبود توجه بیش فعالی (ADHD) نوعی اختلال سلامت روان است که می تواند باعث بروز بیش از حد طبیعی رفتارهای بیش فعالی و تکانشی شود. افراد مبتلا به ADHD همچنین ممکن است در تمرکز توجه خود به یک کار واحد یا نشستن برای مدت طولانی ، مشکل داشته باشند.

هم بزرگسالان و هم کودکان می توانند ADHD داشته باشند.

علائم ADHD

طیف گسترده ای از رفتارها با ADHD همراه است. برخی از موارد رایج این موارد عبارتند از:

  • در تمرکز یا تمرکز روی کارها مشکل دارند.
  • به راحتی انجام کارهایشان را فراموش می کنند.
  • به راحتی پریشان می شوند.
  • در نشستن مشکل دارند و همیشه در حال تکاپو هستند.
  • بدون توجه به صحبت دیگران به راحتی حرف دیگران را قطع می کنند این خصوصیت از بی ادب بودن این افراد نشات نمی گیرد بلکه از بی توجهی و بی تمرکزی نسبت به محیط اطرافشان نشات می گیرد.

اگر شما یا فرزندتان مبتلا به ADHD هستید ، ممکن است برخی یا همه این علائم را داشته باشید. علائمی که دارید بستگی به نوع ADHD شما دارد.

انواع ADHD

انواع ADHD

برای تشخیص بهتر ADHD ، آن را به سه دسته یا نوع طبقه بندی کرده اند.این سه دسته بندی به صورت زیر می باشد:

عدم تمرکز بسیار زیاد (Predominantly inattentive)

افرادی که دارای این نوع ADHD هستند ، در تمرکز ، اتمام کارها و دستورالعمل هایی که به آن ها محول می شود مشکل بسیار زیادی دارند.
کارشناسان همچنین معتقدند که بسیاری از کودکان با توجه به اختلال بیش فعالی ممکن است تشخیص صحیحی روی آن ها صورت نگیرد ، زیرا تمایل به ایجاد اختلال در کلاس ندارند. این نوع بیشتر در بین دختران مبتلا به ADHD شایع است.

یک نوع بسیار پرتحرک و تحریک آمیز بیش از حد (Predominantly hyperactive-impulsive type)

افراد مبتلا به این نوع ADHD در درجه اول رفتارهای بیش فعالی و تکانشی نشان می دهند. این می تواند شامل جیب زدن ، قطع کردن صحبت افراد هنگام صحبت کردن باشد و به صورتی که اصلا توانایی انتظار را ندارد.

از نوع ترکیبی بیش فعالی و تحریک آمیز و بی توجهی (Combined hyperactive-impulsive and inattentive type)

این مورد رایج ترین نوع ADHD است. افراد مبتلا به این نوع ترکیبی از ADHD ،علائم بی توجهی و بیش فعالی را نشان می دهند. از خصوصیات این نوع از ADHD عدم توانایی در توجه ، گرایش به تحریک پذیری و فعالیت های بالاتر از حد طبیعی و پرانرژی است.

شاید شما اصطلاحات "ADD" و "ADHD" را شنیده باشید و بگویید تفاوت بین آنها چیست؟

ADD یا اختلال کمبود توجه یک اصطلاح قدیمی است. پیش از این برای توصیف افرادی که توجه و تمرکزشان مشکل دارد استفاده می شده است اما امروزه به جای ADD از ADHD استفاده می شود.که عمدتا به معنای بی توجهی می باشد.این بیماری ممکن است در بزرگسالان و کودکان رخ دهد اما دوره ی آغاز آن از سنین کودکی می باشد.


ADHD نام اصلی این بیماری است . اصطلاح ADHD در ماه مه 2013 رسمی شد .

ADHD  در بزرگسالان

ADHD  در بزرگسالان

بیش از 60 درصد از کودکان مبتلا به  ADHD همچنان در بزرگسالی علائم خود را نشان می دهند. اما برای بسیاری از افراد ، علائم ADHD با پیر شدن ، کاهش یا شایع تر می شوند.
گفته می شود، درمان .ADHD بسیار مهم می باشد. درمان نشدن ADHD در بزرگسالان می تواند بر بسیاری از جنبه های زندگی  آن ها تأثیر منفی بگذارد. علائمی مانند مشکل در مدیریت زمان ، فراموشی و بی حوصلگی می تواند باعث ایجاد مشکلاتی در محل کار ، خانه و در انواع روابط شود.
 درباره علائم و نشانه های ADHD در بزرگسالان و نحوه تأثیر آنها بر زندگی شما اطلاعات بیشتری کسب کنید.

ADHD  در کودکان

ADHD  در کودکان

ADHD برای کودکان ، به طور کلی با مشکلات در مدرسه همراه است. کودکان مبتلا به ADHD اغلب در کلاس مشکل دارند.به گونه ای کنترل آن ها در کلاس با مشکل موجه می شود.
اینکه پسران دو برابر دختران بیش فعالی خود را نشان می دهند درست نمی باشد شاید این گفته به این دلیل باشد که پسرات تمایل بیشتری دارند تا علائم بیش فعالی خود را نشان دهند .در بسیاری از موارد ، دختران مبتلا به ADHD ممکن است علائم زیر را داشته باشند:
بیش از حد صحبت کردن
بسیاری از علائم ADHD می تواند رفتارهای معمولی در دوران کودکی باشد و هیچ ربطی به ADHD نداشته باشد، به همین دلیل تشخیص موارد مرتبط با ADHD بسیار دشوار است.

چه عواملی باعث بروز ADHD می شود؟

علیرغم اینکه ADHD شایع است ، پزشکان و محققان هنوز مطمئن نیستند که چه عاملی باعث ایجادADHD می شود. دانشمندان اعتقاد  دارند که این بیماری ریشه های عصبی دارد. ژنتیک نیز ممکن است نقشی اساسی در بروز آن داشته باشد.
تحقیقات نشان می دهند که کاهش دوپامین یک عامل مهم در ADHD است. دوپامین یک ماده شیمیایی در مغز است که به حرکت سیگنال ها از یک عصب به عصب دیگر کمک می کند. این امر در ایجاد واکنشهای احساسی و حرکات نقش دارد.
منبع تحقیق معتبر دیگر نشان می دهد تفاوت ساختاری در مغز می تواند عامل بروز ADHD باشد. یافته ها حاکی از آن است که مبتلایان به ADHD از میزان سلول خاکستری کمتری برخوردار هستند.سلول خاکستری قسمتی از مناطق مغز است که به آنها کمک می کند کارهای زیر را انجام دهند:

  •     سخنرانی - گفتار
  •     خود کنترلی
  •     تصمیم سازی
  •     کنترل عضلات

محققان هنوز در حال مطالعه درباره ی علل احتمالی ADHD می باشند،محققین معتقند عوامل دیگری مانند سیگار کشیدن در دوران بارداری می تواند یکی از عوامل بروز ADHD باشد.

تست برای تشخیص ADHD

هیچ آزمون منفردی وجود ندارد که بتواند تشخیص دهد آیا شما یا فرزندتان مبتلا به ADHD است یا خیر. یک منبع تحقیق معتبر اخیر ، مزایای آزمایش جدید را برای تشخیص ADHD  در بزرگسالان مطرح کرده است ، اما بسیاری از پزشکان معتقدند تشخیص ADHD براساس یک آزمایش قابل انجام نیست.
برای تشخیص ، پزشک علائمی را که شما یا فرزندتان در طی شش ماه گذشته داشته است ، ارزیابی خواهد کرد.
پزشک شما به احتمال زیاد اطلاعاتی را از معلمان یا اعضای خانواده جمع می کند و ممکن است از لیست چک ها و مقیاس رتبه بندی برای بررسی علائم استفاده کند. آنها همچنین معاینه فیزیکی را برای بررسی سایر مشکلات سلامتی انجام می دهند.
اگر شک دارید که شما یا فرزندتان مبتلا به ADHD هستید ، درمورد نظر  خود با پزشک خود صحبت کنید. برای فرزند خود نیز می توانید با مشاور مدرسه خود صحبت کنید. مدارس بطور منظم کودکان را برای مشکلاتی که ممکن است بر عملکرد آموزشی آنها تأثیر بگذارد ارزیابی می کنند.
اگر شما یا فرزندتان به ADHD مشکوک باشید ، ممکن است شما یا فرزندتان را به یک متخصص ADHD ارجاع دهند. بسته به تشخیص ، آنها همچنین ممکن است پیشنهاد ملاقات با روانپزشک یا متخصص مغز و اعصاب را به شما بدهند.

ADHD درمان دارد؟

درمان ADHD معمولاً شامل مشاوره های درمانی _ رفتاری ، دارو یا هر دو است.
انواع درمان شامل روان درمانی یا گفتاردرمانی می باشد. با گفتگوی درمانی ، اثرات ADHD روی شما یا فرزندتان مورد بررسی قرار می گیرد.همچنین به شما روش های مدیریت آن داده می شود تا بتوانید آن را کنترل کنید.
یکی دیگر از انواع درمانی ، رفتار درمانی است. این روش درمانی می تواند به شما یا فرزندتان در یادگیری نحوه نظارت و مدیریت رفتار شما کمک کند.
هنگامی که با ADHD زندگی می کنید ، داروها نیز می توانند بسیار مفید باشند. داروهای ADHD به گونه ای طراحی شده اند که مواد شیمیایی مغز را به گونه ای تحت تأثیر قرار دهند که به شما امکان می دهد انگیزه ها و اقدامات خود را بهتر کنترل کنید.

داروهای  ADHD

داروهای  ADHD  

دو نوع اصلی از داروهایی که برای درمان ADHD استفاده می شوند ، محرک و غیر تحریک کننده هستند.

محرک های سیستم عصبی مرکزی (CNS) رایج ترین داروهای ADHD هستند. این داروها با افزایش مقادیر مواد شیمیایی مغز دوپامین و نوراپی نفرین کار می کنند.
نمونه هایی از این داروها عبارتند از:
 متیل فنیدات (ریتالین) و محرک های مبتنی بر آمفتامین (Adderall).
اگر محرک ها برای شما یا فرزندتان به خوبی جواب ندهند ، یا اگر عوارض جانبی ناگواری ایجاد کنند ، پزشک ممکن است داروی غیر تحریک کننده را پیشنهاد کند. برخی از داروهای غیر تحریک کننده با افزایش سطح نوراپی نفرین در مغز کار می کنند.
این داروها شامل اتوكستین (Strattera) و بعضی از داروهای ضد افسردگی مانند بوپروپیون (ولبوترین) است.
داروهای ADHD می توانند فواید بسیاری داشته باشند اما ممکن است عوارض جانبی زیادی هم داشته باشند.

راه کارهایی برای درمان  ADHD  

علاوه بر داروهی شیمیایی ، داروهای گیاهی و طبیعی مختلفی پیشنهاد شده است که به بهبود علائم ADHD کمک می کند.
1.رعایت یک شیوه زندگی سالم ممکن است به شما یا فرزندتان در مدیریت علائم ADHD کمک کند. منبع قابل اعتماد مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC) موارد زیر را توصیه می کند:
2 .یک رژیم غذایی سالم و متعادل بخورید
3.حداقل 60 دقیقه فعالیت بدنی در روز داشته باشید
4. به اندازه کافی خواب و استراحت داشته باشید.
5. زمان استفاده روزانه از تلفن ها ، رایانه ها و تلویزیون  را محدود کنید.
6.مطالعات همچنین نشان داده اند گذراندن وقت در خارج از خانه می تواند به آرام کردن ذهن بیش فعال کمک کند و علائم ADHD را کاهش می دهد.
7.مراقبه ذهن گزینه دیگری است که در بزرگسالان و نوجوانان می تواند تأثیرات مثبت بر روند توجه و تفکر و همچنین اضطراب و افسردگی داشته باشد.
8.جلوگیری از حساسیت به مواد خاص و مواد افزودنی غذایی نیز راههای بالقوه برای کمک به کاهش علائم ADHD است.

آیا ADHD ناتوانی است؟

در حالی که ADHD یک اختلال عصبی توسعه ای است ، اما یک اختلال یادگیری محسوب نمی شود. با این حال ، علائم ADHD می تواند یادگیری را برای شما سخت تر کند. همچنین ، ممکن است ADHD در برخی از افراد که ناتوانی یادگیری دارند نیز رخ دهد.
برای کمک به یادگیری در کودکان ، معلمان می توانند دستورالعمل های فردی را برای دانش آموز دارای ADHD اجرا کنند. این ممکن است شامل زمان اضافی برای تکالیف و تست ها یا ایجاد یک سیستم پاداش شخصی باشد.
اگرچه از نظر فنی معلولیت نیست ،اما ADHD می تواند اثرات مادام العمر داشته باشد و تا همیشه با فرد همراه باشد.

ADHD  موجب افسردگی می شود؟

ADHD  موجب افسردگی می شود

اگر شما یا فرزندتان به ADHD مبتلا هستید ، احتمالاً دچار افسردگی نیز خواهید شد. در حقیقت ، میزان افسردگی اساسی در کودکان مبتلا به ADHD بیش از پنج برابر منبع معتبر نسبت به کودکان بدون ADHD است.در 31 درصد ازبزرگسالان مبتلا به اختلال (ADHD) ، افسردگی مشاهده شده است.
افسردگی ممکن است این برداشت را داشته باشد که فرد درمان شده است . اما بدانید که درمان برای هر دو شرایط در دسترس است. درمان ها اغلب با هم همپوشانی دارند. بحث درمانی می تواند به معالجه هر دو بیماری کمک کند. همچنین ، برخی از داروهای ضد افسردگی ، مانند بوپروپیون ، بعضی اوقات می توانند به سهولت در کاهش علائم ADHD کمک کنند.
البته داشتن ADHD تضمین نمی کند که دچار افسردگی خواهید شد ، اما دانستن این مسئله مهم است.

نکاتی برای مقابله با  ADHD

اگر شما یا فرزندتان ADHD دارید ، برنامه ای سازگار با ساختار و انتظارات منظم ممکن است مفید باشد. برای بزرگسالان ، استفاده از لیست ها ، نگه داشتن تقویم و تنظیم یادآوری روش های خوبی برای کمک به شما در سازماندهی می باشد. برای کودکان می توان تمرکز روی نوشتن تکالیف خانه و نگه داشتن وسایل روزمره مانند اسباب بازی و کوله پشتی را در نقاط خاص مفید باشد.
پزشک شما می تواند راهنمایی های بیشتری در مورد راه های مدیریت علائم ADHD به شما ارائه دهد. در اینجا نکاتی برای کمک به فرزندتان در ADHD در مدیریت وظایف و فعالیت های روزانه ، از آماده شدن برای مدرسه در صبح تا درخواست برای دانشگاه وجود دارد.
چشم انداز
برای کودکان و بزرگسالان ، ADHD درمان نشده می تواند تأثیر جدی در زندگیشان داشته باشد. این می تواند در مدرسه ، کار و روابطشان به شدت تأثیر منفی بگذارد. درمان برای کاهش اثرات بیماری بسیار مهم است.
اما این موضوع بسیار مهم است که به خاطر داشته باشید که بسیاری از افراد مبتلا به ADHD از زندگی خود لذت می برند و افراد بسیار موفقی هستند.
اگر فکر می کنید ممکن است شما یا فرزندتان دچار ADHD شوید ، اولین قدم شما صحبت با پزشک است. آنها می توانند در تعیین اینکه آیا ADHD عاملی برای شما یا فرزند شما است ، کمک می کند. پزشک شما می تواند به شما در ایجاد یک برنامه درمانی کمک کند تا علائم خود را مدیریت کرده و به خوبی با ADHD زندگی کنید.

اشتراک گذاری
آیا این مطلب برای شما مفید بود؟
مطالب مرتبط

دیدگاه ها

شما هم می توانید دیدگاه یا پیشنهاد خود را برای ما ارسال کنید

  • بچه منم همین جوره
    در تاریخ ۲۸ بهمن ۱۳۹۸ ساعت ۱۳:۴۹:۴۶

    پسر من ۸ سالشه واقعا تمرکزش پایینه.. قراره ببرمش پیش مشاوره..اما واقعا راهکاری هست؟