پیشنهاد سردبیر

+ آرشیو

تاریخ

۲۵ / دى / ۱۴۰۰

بازدید

۱۹۸

رنسانس پس از قرون وسطی ظاهر شد و جهان بینی کاملاً جدیدی را معرفی کرد که عمدتاً از آنتیک الهام گرفته شده بود. به بیان دقیق‌تر، این پدیده سیاسی-اجتماعی باعث توسعه بیشتر علوم اجتماعی و طبیعی، فناوری، هنر و معماری و بهبود تمدن‌های مختلف شد. دوره رنسانس پسین در حدود سال 1520 بیشتر به عنوان منریسم شناخته می شود، که در واقع تغییر خاصی از گرایش های شکل گرفته قبلی عمدتاً از نظر زیبایی شناسی بود. این اصطلاح برای توصیف هنرمندان قرن شانزدهمی که جانشینان استادان بزرگ رنسانس مانند رافائل، میکل آنژ و لئوناردو داوینچی بودند استفاده می‌شد و توسط باستان‌شناس ایتالیایی لوئیجی لانزی در پایان قرن هجدهم پیشنهاد شد.

از رنسانس تا منریسم

بر خلاف شیفتگی رنسانس بالا به تناسب و تعادل، منریسم در اغراق فرو رفت، بنابراین آثار هنری خلق شده در این سبک اغلب نامتقارن و بسیار مصنوعی بودند. منریسم در موسیقی و ادبیات مانند نقاشی و مجسمه سازی به شیوه ای استادانه و نسبتاً پیچیده بیان می شد. رنگ و نور به شدت دراماتیک و بیش از حد بیان شده بود، فضای تصویری صاف شد و چهره انسان عملاً مخدوش شد.

تداوم قطعی منریسم هنوز مورد بحث علما است. با این حال، این اصطلاح قطعاً چارچوب تولید هنری از پایان رنسانس عالی در دهه 1520 تا آغاز باروک در حدود 1590 را نشان می دهد. شیوه گرایی بیشتر در فلورانس و رم انجام می شد و به شمال ایتالیا و در مرحله بعد در سراسر مرکز و مرکز گسترش یافت. شمال اروپا

در زیر برخی از بهترین نمونه های رفتارگرایی در نقاشی در مجسمه سازی آورده شده است.

از قرن 15 تا 16، فرهنگ اروپای غربی تا حدی به لطف دستاوردهای شگفت‌انگیز هنرمندان رنسانس مانند داوینچی، دوناتلو، رافائل، بوتیچلی و میکل آنژ و نقاشان شیوه‌گرا از جمله ال گرکو، پونتورمو و تینتورتو شکوفا شد. در فلورانس، مهد رنسانس، هنرمندان آرمان های کلاسیک باستانی هماهنگی و طبیعت گرایی و در معماری، اشکال کمال و عظمت را دنبال کردند. اصولگرایان در اوایل قرن شانزدهم، برای ایجاد تنش و احساسات بیشتر در کار خود، به اغراق، شکل های کشیده، نورهای غیر طبیعی و رنگ های زنده (حتی مبهم) اهمیت می دادند. این حجم خیره‌کننده این دو حرکت کلیدی در تاریخ هنر را دنبال می‌کند و پس‌زمینه‌ای معتبر از یک محقق برتر، زمینه فرهنگی غنی، و انبوهی از بازتولیدهای نفیس نقاشی‌های دوره، مجسمه‌ها، کلیساها و کاخ‌ها ارائه می‌کند.

نقاشی های مانریسم

تصویر برجسته: میکل آنژ - تقسیم آب از بهشت، سقف کلیسای سیستین، 1509. تصویر از طریق عوام خلاق
Jacopo da Pontormo - Entombment، 1528

اولین شاهکار مانریست در فهرست ما رسوب از صلیب است که توسط یکی از پرکارترین شخصیت های منریسم، نقاش Jacopo da Pontormo ساخته شده است. این محرابی است که در سال 1528 با رنگ روغن روی چوب نقاشی شده است و در بالای محراب کلیسای کاپونی کلیسای سانتا فلیسیتا در فلورانس قرار دارد.

این ترکیب نشان دهنده گروهی از مردم غمگین است که در اطراف بدن لخت عیسی متمرکز شده اند. به نظر می رسد که چهره های قسمت پایینی ترکیب از بیننده برای مقابله با وزن بدن و اندوه آنها کمک می خواهند. هیچ صلیب و همچنین محیط طبیعی وجود ندارد، بنابراین به نظر می رسد که صحنه در نوعی برزخ اتفاق می افتد.

تصویر برجسته: Jacopo da Pontormo - Entombment، 1525-1528. روغن روی پانل، 313 × 192 سانتی متر. مجموعه سانتا فلیستا، فلورانس. اشتراکات خلاق تصویر

نقاشی های مانریسم

اشتراک گذاری
آیا این مطلب برای شما مفید بود؟
مطالب مرتبط

دیدگاه ها

شما هم می توانید دیدگاه یا پیشنهاد خود را برای ما ارسال کنید